Wij zijn op reis

Huangshan is een van de beroemdste bergen in China. Menig Chinese dichter en schilder heeft de ‘Gele Berg’ als bron van inspiratie gebruikt. Deze berg stond dan ook hoog op onze todo-lijst. We hebben diverse bergen laten schieten om onze energie te sparen voor de beklimming van Huangshan. En achteraf bezien, hebben we dit niet verkeerd ingeschat. De beklimming was behoorlijk zwaar! Maar het was het allemaal waard, want Huangshan is echt schitterend!

De reis er naar toe
Voor Huangshan hadden we in totaal drie dagen uitgetrokken. De eerste dag zijn we met de trein vanuit Nanjing naar het dichtsbijzijnde stadje gegaan, Huangshan City a.k.a. Tunxi. Dit stadje is de springplank voor de beklimming van Huangshan. De treinreis duurde ca. 6 uur en was rustig en redelijk comfortabel (ondanks dat we hardseats hadden). In Tunxi hebben we overnacht in een hostel. In het dorp is verder weinig te doen of te zien. We hebben wat ingeslagen voor de volgende twee dagen op de berg, aangezien het eten en drinken duurder wordt naarmate je hoger komt. Daarna zijn we maar vroeg gaan slapen aangezien we om 6.30 de bus moesten hebben naar Huangshan.

Vanaf het station gaan tientallen busjes richting Huangshan. De rit duurt ongeveer anderhalf uur en kost 13 yuan (1,30 euro). In de bus hebben we Bindoo ontmoet, een Canadees uit Edmonton, wiens ouders oorspronkelijk uit India komen. Bindoo werkt sinds twee maanden in Suzhou als leraar Engels. Samen met Bindoo begonnen we aan de zware beklimming.

De beklimming
Er zijn drie routes om Huangshan te beklimmen. Een zware, een nog zwaardere, en de makkelijke route. De makkelijkste manier om Huangshan op te gaan is met de kabelbaan. Aangezien dit voor ons weinig uitdaging is, was dit geen optie voor ons. Wij hebben gekozen voor de zware optie. Dat is een 6,5 km lange beklimming langs de oostkant, waarvan het pad alleen uit trappen bestaat. De nog zwaardere route gaat langs de westkant, en is maar liefst 13 km lang.

Hoewel de beklimming zwaar was, is het me alleszins meegevallen. In totaal hebben we er 3 uur over gedaan. Ook Jiok heeft de klim goed overleefd. Bindoo was er wat slechter aan toe, aangezien hij normaal gesproken weinig aan beweging doet en de afgelopen twee maanden als een gek gezopen en gerookt heeft. Onze hikes naar de Everest Base Camp en in Yading vond ik veel zwaarder. Ik denk dat de hoogte toen veel meer invloed had. In Huangshan klim je naar ongeveer 1500 meter hoogte, dus er is in ieder geval genoeg zuurstof. Wat heel opvallend is, is dat je tijdens de klim constant mannetjes ziet die (zware) spullen naar boven en naar beneden brengen. Dit verklaart ook deels de dure prijzen van goederen naarmate je hoger op de berg komt. Ongelofelijk dat ze daarvoor niet de kabelbaan gebruiken…

Huangshan is eigenlijk een verzameling van bergen en pieken. Boven zijn er enkele trails die je kunt bewandelen. Deze zijn gelukkig over het algemeen wat vlakker. Tevens merk je ook hier dat het toerisme in China enorm groeit. Regelmatig kom je hordes toeristen tegen, begeleid door een gids, die door een mobiele speaker alle weetjes opratelt. Tja, ook hier is er weinig mogelijkheid om in rust te genieten van de omgeving.

De overnachting
Als je een trip naar Huangshan maakt, moet je eigenlijk een nacht doorbrengen boven op de berg. Sommige mensen doen Huangshan in een dag. Dan is het onvermijdelijk om minstens een keer de kabelbaan te nemen. Naar boven en naar beneden lopen is een te zware aanslag op je fysieke gesteldheid. Wij hebben er idd voor gekozen om een nacht op de berg te blijven, zodat we een zonsondergang en zonsopgang kunnen zien. Op de berg zijn een aantal hotels en blijkbaar ook een hostel. De hostel hebben wij niet kunnen vinden. Kamers in de hotels zijn enorm duur. Voor een kamer betaal je al snel 85 euro. Wij hebben voor het eerst gekozen om in een dorm te slapen. Jaja…..we verleggen steeds meer onze grenzen :-). Een bed in een dorm kostte nog steeds 15 euro! En dan deel je een kamer met nog 6 anderen…

De zonsondergang was heel erg mooi. Er zijn verschillende locaties om de zonsondergang te bekijken. Wij kozen voor de Pink (op sommige kaarten Red) Cloud Peak. En toen de zon onderging begrepen we pas waarom deze piek deze naam draagt. Er verscheen een schitterende roze gloed ;-).

Voor de zonsopgang zijn we naar dezelfde locatie gegaan. Hoewel het niet de beste plek was, konden we hier wel ongestoord turen naar de horizon. Een piek verderop was het nl. veel drukker en vooral rumoeriger. Chinezen moeten blijkbaar op zulke momenten allerlei verhalen uitwisselen….. En als de zon tevoorschijn komt, gaan ze als een gek gillen, alsof ze voor het eerst de zon zien ;-). Yeah….! De zon is er! Heel apart allemaal…. En dan te bedenken dat de meeste Chinezen niet eens van zon houden. Op straat zie je regelmatig dames met parapluutjes, bang dat hun huid iets bruin wordt. Hier ben je hoe witter, hoe mooier. Dat is bij ons wel anders ;-).

De afdaling
Na de zonsopgang hebben we goed ontbeten en daarna zijn we begonnen aan de afdaling. We zijn via de westkant (ja, 13 km lang) naar beneden gegaan. Onderweg heb ik de Celestial Peak meegepakt, een van de hoogste pieken op Huangshan. Jiok bedankte daarvoor na het zien van de aanloop, een paar honderd meter steile trap naar boven. Maar woooowww, wat was dit een bizarre hike! Het uitzicht was fenomenaal, en de route ook. Regelmatig stond het zweet op mijn voorhoofd. Niet van de inspanning, maar van het zicht langs de steile wanden naar beneden, en de vaak smalle en enigzins gevaarlijke paden. Hoogtepunt was een stuk waarbij het pad iets meer dan een meter breed was, en aan weerszijden vrijwel recht naar beneden liep. Hier steeg mijn adrenaline naar een hoogtepunt, enerzijds omdat je rondom een schitterend uitzicht hebt en anderzijds elke misstap fataal kan zijn. Het pad naar beneden was net zo spannend met af en toe enorm lange, steile trappen tussen rotsen waar ik met mijn schouders net tussen paste.

Deze omweg heeft mij drie kwartier geduurd, waarna ik Jiok weer ontmoette om de afdaling te vervolgen. Bindoo had ons aan het begin van de afdaling al verlaten en de kabelbaan naar beneden genomen. Hij trok het simpelweg niet meer. In totaal heeft de afdaling zo’n zes uur geduurd.

Ik heb nog een aantal dagen last gehad van spierpijn. Jiok had daarnaast last van een overbelaste knie. Maar we hebben er iig wel een voldaan gevoel aan overgehouden. Wij hebben twee dagen rondgehangen op Huangshan en niet alles gezien. Je kunt er gemakkelijk drie dagen verblijven. Ach, misschien voor de volgende keer (niet als het aan Jiok ligt ;-)).

Een woord: WOOOOOWWW!!! Jiuzhaigou is werkelijk een van de mooiste plekken die we tot nu toe gezien hebben. Jiuzhaigou is een vallei, omringd door beboste bergen met in de vallei schitterende helder turquoise blauwe meren, kabbelende beekjes en prachtige watervallen. In deze tijd van het jaar zijn de bomen op z’n mooist. We hebben alle tinten groen, geel en rood gezien. Het is net alsof je door een sprookjesbos loopt! Een van de meren is zelfs decor geweest voor een scene in de Chinese film Hero.

Ik zal jullie niet vervelen met allerlei achtergrondinformatie van het natuurpark. Die kun je vinden op de engelstalige website van het park. Alleen het verhaal dat in de Lonely Planet staat is wel leuk om even te vermelden. Volgens de legende is Jiuzhaigou onstaan doordat de godin Wunosemo haar spiegel  heeft laten vallen door toedoen van een jaloerse duivel. De spiegel die ze gekregen had van haar grote liefde, god Dage, viel en brak uiteen in 118 stukjes, de 118 meren die het park telt dusssss. Zoveel meren hebben we niet gezien, maar ik kan wel vertellen dat het heeeel erg indrukwekkend was. Ik hoop dat de foto’s wat meer een beeld hiervan kunnen geven. Ik heb maar liefst 500 foto’s gemaakt en Jiok ook nog iets van 150 ofzo. Ik zal ze niet allemaal uploaden, maar de liefhebbers kunnen altijd een verzoek indienen ;-).

Het park kent voor Chinese begrippen een absurd hoge entreeprijs. Maar liefst 220 yuen (da’s 22 euro) en je bent eigenlijk verplicht om daarnaast een ticket te kopen waarmee je door het hele park de bus kunt nemen. Dit kost ook nog eens 90 yuen. Wij dachten lekker cheap te kunnen zijn en de busticket niet te nemen, maar de afstanden in het park zijn net iets te groot. Van ingang tot aan het einde van het park is iets van 35 km, en dan ook nog voornamelijk bergopwaarts. Gelukkig kun je wel gratis je ticket verlengen met een dag. Dus twee dagen toegang voor in totaal 31 euro. Zo gerekend valt het op zich wel mee. En achteraf was het sowieso het geld waard.

In het park zijn er twee valleien. De linker is de minst interessante om in zijn geheel te hiken (ca. 16 km). Het mooiste bevindt zich daar nl. aan het einde, twee prachtige meren. Het weer zat gelukkig ook mee. Helderblauwe lucht en een aangename temperatuur. Wij hebben op de eerste dag deze vallei verkend en de bus heen en terug genomen.

De tweede dag hebben we de rechtervallei genomen. Eerst met de bus omhoog en vervolgens ca. 18 km gehiked. Echt schitterend allemaal. Je loopt door de bossen en ziet onderweg meren, watervallen, rivieren en beekjes. Heeeeeel erg mooi allemaal. Zelf eten meegenomen en gepicknickt langs het water. Het weer was helaas een stuk slechter dan de dag ervoor, maar dat deed geen inbreuk aan de schoonheid van de omgeving. Wij hebben twee dagen het park bezocht, maar in principe kun je gemakkelijk 3 a 4 dagen het park bezoeken. Dan kun je alles nog meer op je gemak bekijken.

Tot 2001 kon je in het park overnachten. Er waren in het park een aantal guesthouses die eenvoudige slaapplaatsen bieden. De gebouwen staan er nog steeds, maar overnachten is dus niet toegestaan. Van onze vrienden hebben we te horen gekregen dat je wel nog stiekem in de guesthouses kunt overnachten. En laat onze grote vriend A Ching (die overigens niet mee was) daar nou een maand voor werk gezeten hebben! Dus hij wist precies waar en bij wie we terecht konden. Wij hebben dus een nacht in het park overnacht, en dit alleen al was een heel aparte ervaring. Bij binnenkomst in het park zijn we meteen naar de verblijfplaats gegaan. Heel sneaky zijn we via een achterdeur door de eigenaresse naar binnengeloodst. Het bleek een tempel te zijn die ook kamers heeft voor gasten. Er werd ons verteld dat we uiterlijk 17.00 terug moesten zijn, en zo geschiedde. Om 17.30 bleek dat we niet de enige gasten waren. Met ca. 20 man werden we naar een kelder in hun huis aan de overkant gebracht. Er schijnt nl. dagelijks gecontroleerd te worden of de guesthouses niet illegaal mensen onderbrengen. We moesten daar blijven wachten tot de controle geweest was. Uiteindelijk hebben we daar gezeten tot 19.15. Ondertussen ook een maaltijd gehad en huisgebrouwen wijn gedronken. We leken net een stel illegalen die zich aan het verschuilen waren. Heel spannend allemaal ;-). Om 19.15 konden we allemaal heel voorzichtig naar onze kamers. Om enige verdenking te voorkomen, mochten we de volgende ochtend ook niet te vroeg weer naar buiten. Wij zijn rond 08.00 naar buiten gegaan. En aan het aantal mensen te zien, zijn er of heel veel mensen die bij opening van het park om 07.00 binnenkomen of zijn er nog veel meer anderen die stiekem in het park hebben overnacht :-). Het was iig te gek om dit mee te maken!

Overigens kent dit park ook een negatieve zijde. Vanwege de schoonheid van dit gebied, heeft dit een enorme aantrekkingskracht op Chinese toeristen. Wij zijn echt geschrokken van de hoeveelheid toeristen hier. Op sommige lokaties moest ik zelfs in de rij staan om een foto te mogen maken! Absurd! Het is net de Efteling zeg maar. Gelukkig neemt het gros van de toeristen de bus, dus als je gaat hiken, kom je iig nog op rustige plekken. Maar als je aan het eind van de dag de bus naar de uitgang wilt nemen, smeer dan alvast je ellebogen in, want het is dringen geblazen. En we hebben gemerkt dat de Chinese oudjes nog het meest fanatiek zijn! Zoals onze chauffeur al zei, het is een illusie om te denken dat je nog op plekken komt waar weinig mensen komen. Vrijwel alle mooie plekjes zijn al ontdekt, en er zijn in China gewoonweg heeeeeel veel mensen. Vaak denk ik zelfs te veel mensen. Jammer, maar zo is het nou eenmaal….