Wij zijn op reis

Bij het plannen van onze reis door Vietnam hadden we rekening gehouden met het feit dat we de meeste tijd in het noorden door zouden brengen. Waarom? Omdat dit het mooiste gebied van Vietnam schijnt te zijn: Bergen, rijstvelden en etnische minderheden. Het noorden van Vietnam grenst aan China, de provincie Yunnan om precies te zijn. Aangezien we daar ook geweest zijn, hoopten we er op dat een en ander herkenbaar zou zijn.
De meeste toeristen gaan voor twee á drie dagen naar Sapa. Met de nachttrein kun je gemakkelijk van Hanoi naar Sapa reizen. Wij wilden echter meer zien, en wij hadden er 7 dagen voor uitgetrokken. Wij wilden de zogenaamde north-west-loop doen. Deze route is echter moeilijk te bereizen met openbaar vervoer, dus hadden we een Jeep met chauf en gids (Duy) gehuurd.

Eerste stop: Tu Le
De eerste dag hebben we meteen zo’n zeven uur in de auto doorgebracht. Als je net uit Hanoi rijdt, is het nog niet zo interessant. Pas na een paar uur rijden, zie je mooie natuur. Ontelbaar veel bergen en overal rijstvelden. De eerste dag kwamen we aan in Tu Le. Een superklein dorpje waar werkelijk geen toerist te bekennen is. Columbustravel had gelijk….

Het nadeel van een lokatie waar geen toeristen zijn, is dat je meteen een bezienswaardigheid bent voor de lokale bevolking. Door iedereen werden we met grote ogen aangestaard. We werden ontvangen in een huis, waar we onze eerste ‘homestay’ zouden ervaren. Een simpel huis op palen, met in de ene hoek een zitruimte met TV, de andere hoek de ‘keuken’ en de slaapruimtes waren afgeschermd met doeken. Voor het toilet en water moesten we naar buiten. Heel erg primitief allemaal. Er werd zelfs gekookt op hout!

Aangezien er in de bushbush weinig entertainment is ’s avonds, zijn we maar vroeg gaan slapen. De volgende ochtend werd ik om 05.00 gewekt door de kraaiende hanen, blaffende hond en de miauwende kat. Tjaaa….dit is het platteland he? Na het ontbijt zijn we een hike gaan maken door de omgeving. Hierbij werden we begeleid door een lokale gids; een 15-jarig meisje uit het dorp die geen Engels kon en superverlegen was. Gelukkig ging onze gids ook mee om haar weer te vertalen….. Het was cool om dwars door de rijstvelden te lopen, en verschillende dorpjes aan te doen. Dit gebied is echt afgelegen! Het is net kampong :-). In dit gebied hebben we vooral de H’mong en de Thai stammen gezien.

Tweede stop: Than Uyen
Na de hike zijn we weer op weg gegaan naar onze volgende bestemming. Na ca. drie uur rijden, kwamen we op onze bestemming aan, Than Uyen. Dit is een redelijk ontwikkeld dorp, maar heeeelemaal niets te doen of te zien. We hadden hier de middag vrij om wat rond te lopen. We waren binnen een half uur al weer terug in het hotel, waar we de rest van de dag maar wat hebben geslapen en TV gekeken (naar een van de drie zenders…).

Stop drie: Tam Duong
De volgende dag zijn we weer verder gereden. Onderweg weer genoten van de talloze rijstvelden en bergen. Eenmaal aangekomen in Tam Duong viel meteen op dat er hier weer hele andere stammen zijn dan wat we tot dan hadden gezien. In dit dorp hebben we veel vrouwen van de Mao stam gezien, herkenbaar aan de hoge hoofddeksels. Kort na aankomst zijn we meteen door de gids meegenomen voor een hike naar een waterval. Geen idee wat de naam hiervan is, maar het is een van de twee attracties in de buurt. De andere is een grot, die maar liefst een aantal kilometer lang is. Ook hier zijn we geweest. Gewapend met onze slippers zijn we door een local de grot doorgeloodst. Het was pikkedonker en nat. Sommige stukken moesten we bijna kruipend afleggen. Onze gids had nog zijn hoofd opengehaald aan een stalagmiet toen hij wat al te enthousiast zijn rug rechtte. Na een half uur lopen werden de doorgangen zo nauw en gevaarlijk dat we maar terug zijn gegaan. Eenmaal buiten hebben we nog een kopje thee gedronken bij onze ‘grotgids’. Haar man bleek de ontdekker van de grot te zijn… En daar was hij trots op :-). De grot zelf trekt nu nog nauwelijks toeristen, maar ze verwachten dat dat in de toekomst verandert. Ze zijn nu dan ook druk bezig om een en ander gereed te maken. Ik kan iig een ding meegeven. Deze grot is niet echt geschikt voor massatoerisme. Ik zie nl. de gemiddelde Westerling met zijn postuur echt niet zo eenvoudig door deze grotten kruipen…

Maar…. Columbustravel heeft zich wel aan zijn woord gehouden. We zijn idd weer op plekken geweest waar praktisch geen toeristen zijn.

Stop vier: Sapa
De volgende ochtend waren we klaar om naar onze eindbestemming Sapa te gaan. Helaas had de auto er minder zin in. De versnellingsbak had het begeven. Nadat de gids wat belletjes gepleegd had, zou een vervangende auto ons komen ophalen. Dit zou echter ca. twee uur duren :-(. Wij hebben in de tussentijd maar wat geïnternet in het internetcafeetje om de hoek. Ja, ook dit afgelegen minidorp had een internetcafe…

Na twee uur wachten, konden we onze reis voortzetten. Binnen een uur waren we aangekomen in Sapa. Sapa is in de afgelopen jaren een zeer populaire bestemming geworden. Het is gemakkelijk per trein (ca. 10 uur) te bereiken vanuit Hanoi. De meesten komen hier dan ook voor een paar dagen om cultuur te snuiven, te hiken en te genieten van de overweldigende natuur. Het dorp deed ons nog het meest denken aan een wintersportdorp in de Franse Alpen. Veel toeristische restaurantjes en hippe cafeetjes. Ook hier zie je de invloed van de toenemende stroom aan toeristen.

Toen wij aankwamen hebben we kennisgemaakt met onze lokale gids, Vinh. Jaja…overal waar we kwamen, kregen we naast onze eigen gids ook nog een lokale gids mee. Zo waren we iig verzekerd dat we niet zouden verdwalen. Je kan maar nooit te zeker van je zaak zijn he?

Ban Ho
Kort na de kennismaking zijn we met onze twee gidsen op pad gegaan. In Sapa was het enorm mistig. We hadden nog geen 30 meter zicht. We werden met een busje ca. 20 km verderop afgezet, waar het zicht gelukkig veel beter was. Vanaf hier hebben we gehiked naar het dorp Ban Ho waar we zouden blijven overnachten (homestay). De omgeving hier is prachtig. Je loopt door bergachtig terrein en het uitzicht is fenomenaal. De homestay was wat professioneler dan die we in Tu Le gehad hebben. Deze had speciale ruimte voor de gasten en had zowaar een toilet en stromend water. Na het nuttigen van de door onze gidsen gekookte maaltijd zijn we maar vroeg gaan slapen.

Thanh Phu
De volgende ochtend zijn we na het ontbijt weer op pad gegaan. Het had de hele nacht geregend waardoor de paden enorm modderig waren. Sommige stukken waren redelijk lastig, steil en veel rotsen. Ongeveer 3 uur en 6 km verder bereikten we het dorp Thanh Phu. Dit is een van de verst gelegen dorpjes vanaf Sapa. Hier werden we hartelijk ontvangen door onze gastheer van vanavond. Jiok was meteen gebiologeerd door zijn varkens. Je kon meteen zien dat deze familie wat welvarender was dan waar we tot nu toe hadden overnacht. Overigens waren de voorzieningen nog steeds primitief.
In de middag zijn we met onze gidsen wat rond gaan lopen. Onderweg zijn we bij een lokale familie binnengestapt en konden we via onze gidsen met de bewoners praten. Dit bleek een zeeeer arme familie te zijn. Ongelofelijk om dergelijke armoede te zien. Deze mensen hebben werkelijk bijna niets om van te leven…

Ook in zo’n dorp is er nog een verschil tussen ‘rijk’ en arm, want ’s avonds werden we bij onze gastfamilie getrakteerd op een vers geslachte eend. Er werd ons een waar feestmaal voorgeschoteld, inclusief huisgemaakte rijstwijn. De eend was wat taai, maar dat mocht de pret niet drukken ;-). ’s Avonds gingen onze gids en de gastheer nog bij de buren karaoke zingen, zodat we voor het slapen gaan nog konden genieten van wat ouwerwetse Vietnamese tranentrekkers. De kwaliteit van zingen was zo dramatisch dat de tranen idd in mijn ogen sprongen. Gelukkig werden we gered door een plotselinge stroomuitval…:-).

Zo’n homestay is best cool. OK, je betaalt ervoor ipv dat je uitgenodigd bent door zo’n familie, maar dat doet geen afbreuk aan de ervaring. Je maakt van heel dichtbij mee hoe deze mensen leven en wat zij dagelijks zoal doen. En dat is heeeel anders dan wat wij kennen! Daarnaast stimuleer je hiermee toch een beetje de lokale economie.
Het is heel apart om ’s ochtends vroeg de hanen te horen kraaien, en gewekt te worden door het geluid van hongerige varkens, honden en katten.

De volgende dag zijn we teruggelopen naar Ban Ho. Daarvandaan zijn we naar Sapa gegaan om onze trip af te sluiten. In Sapa hebben we nog de markt bezocht en wat gegeten. Helaas hebben we niet de Lovemarket mee kunnen maken. De Lovemarket wordt elke zaterdag gehouden en op deze markt komen alle jongeren uit de buurt in de hoop een toekomstige partner te vinden. Leek ons erg leuk om mee te maken :-).

Ga je ooit nog een keer naar Vietnam, dan is het zeker aan te raden om naar Sapa te gaan. Een 7-daagse rondreis kost misschien teveel tijd (en geld), maar een paar dagen op en neer naar Sapa met de trein is zeker goed te doen. Als je daar aankomt is het zeker aan te raden om een gids in de arm te nemen en een of twee nachten homestay te doen. Zo’n ervaring vergeet je nooit meer!